HomealoesAloes – flora lecznicza

Aloes – flora lecznicza, która zdaje się nam niezwykle znana. Wszak w wielu domach uprawia się aloes w doniczkach. W sytuacji potrzeby czerpie się po liść, rozgniata się go, kładzie np.. na otoczenie obrażenia i… załatwione. Można też wykorzystywać w sensach terapeutycznych nalewki na aloesie. W opowieściach naszych nestorek jawi się ta roślina https://forever-polska.pl/jako panaceum. Jaka jest więc realność o aloesie? Aloes (Aloe) jest gruboszowatą byliną z rodziny liliowatych. Błyszczy w tej załodze ok. 275 typów aloesów obejmujących krzaki, drzewa i rośliny zielne.
Jako zwyczajny sukulent, aloes świetnie zharmonizował się do nieznośnych warunków flor z ograniczoną ilością wody. Może wobec tego – jako roślina nieurodzajna – uchować długie okresy suszy i upałów dzięki zawartym w liściach rośliny pojemnikom zapełniającym się wodą przez okres 3-5 lat. Zawarta w pojemnikach woda reformuje się w tym czasie w rzeczywisty roślinny żel.
Z mnóstwa typów aloesów przebadano dosyć precyzyjnie 29 zauważając ich właściwości medyczne. Posiadają je m.in..: aloes rozgałęziony (Aloe arborescens) narastający przede wszystkim w Afryce Południowej i Wschodniej, na Półwyspie Arabskim, na Madagaskarze i Sokotrze, aloes afrykański (Aloe africana), aloes uzbrojony (Aloe ferox), Aloe perryi, Aloe chinensis, Aloe spicata, Aloe saponaria.
Najszerzej użytkowanym w lecznictwie i produkcji aneksów jest wprawdzie Aloe vera (Aloe barbadensis). Uprawia się go nade wszystko w południowych stanach Ameryki Północnej (rejony Teksasu nad Rio Grande), w Meksyku, na Antylach, w Australii, przynajmniej jest dodatkowo spotykany w innych częściach świata (Indie, Cejlon, Filipiny, Tajwan).
Surowcem kupowanym z aloesu jest głównie miąższ, zawarty w szarozielonych, grubych, mięsistych, mieczowatych liściach. Miąższ jest galaretowaty, jasnozielony. Z aloesu pozyskuje się także miazgę aloesową, w zestaw której wchodzi prócz miąższu i soku zarówno skóra wierzchnia liści. Oba materiały – miąższ z sokiem (alona) i miazga aloesowa mają inne własności. Z tego względu tak zasadnicze jest to rozróżnienie.
Miąższ nabywa się przez precyzyjne nabranie liści ze skóry. Po kilkakrotnym przemywaniu masy i wydobyciu sięga się nieskalany żel aloesowy odarty gorzkiego i silnie przeczyszczającego soku nazywanego alona, w skład którego wstępują związki: aloina (żółta ciecz obecna w kanalikach liści), która jest C-Glukozydem aloeemodynoantronu jak i barbaloina, i które zawiera pulpa aloesowa ( w przeciwieństwie do bezgrzesznego miąższu).
Aloes jako roślina medyczna znany był od starożytności. W całego szeregu rejonach świata roślina ta otrzymała miano „zielonego lekarza”. Używano go do leczenia ran, balsamowania zwłok, wyrobu farb oraz jako silnego środka przeczyszczającego. Sokiem z aloesu serwowali się naraz Grecy jak i Arabowie jak i Izraelici. Jego nazwa arabszczyzna oznacza ot tak „kwaśną, lśniącą substancję”. W Afryce ludy wędrowne do tego dzisiaj określają aloes „lilią pustyni”. Według starych Egipcjan „krew” aloesu dopisywała malowniczości, zdrowia i zapewniała nieśmiertelność. Wobec tego nazywali ją „rośliną nieśmiertelności” i zamieszczali w kurhanach zmarłych faraonów. Krzysztof Kolumb zwiewał bez ustanku aloes na swoje morskie ekspedycje i dalej mu nazwę „lekarz w doniczce”, a Mahatma Ghandi wykorzystywał go w okresach postów jednocześnie jako posiłek czy też środek do filtrowania tworu. Dziś aloes jest ceniony za„królową flor leczniczych”.
Uczenia się naukowe kierowane w minionych dziesięcioleciach odznaczyły lekarskie własności aloesu. Zawdzięcza je roślina zestawowi – niebywale bogatemu w rozmaite mieszanki.
Co wskutek tego obejmuje aloes?
Przede wszystkim liście aloesu obejmują miąższ stwarzający się w 96% z wody. Kolejne 4% – to substancje o stwierdzonej aktywności biologicznej, a nagrodzono ich przeszło 270. Jest Aloe vera barbadensis niepomiernie bogatym zarzewiem białek znajdujących się w formie aminokwasów (czyli w formie najłatwiejszej, najłatwiej przyswajalnej). Znajduje się w nim dziewięć z dziesięciu niezbędnych ziemianinowi aminokwasów egzogennych (oprócz tryptofanu). Są to przede wszystkim: histydyna, leucyna, lizyna, fenyloalanina, arginina, metionina, treonina, tryptofaniwalina. Takie bogactwo zdumiewających substancji troficznych jest niezmiernie rzadkie pośród roślin.
Miąższ obejmuje ogromne ilości witamin począwszy od ß-karotenu, witamin: C, B1, B2, B3, po mniejsze ilości potomnych (w tym B12). Znajduje się w nim też szereg biopierwiastków: potas, wapń, magnez, sód, fosfor, donos, siarka, żelazo jak i śladowe ilości krzemu, kobaltu, manganu, miedzi, niklu, boru, glinu, litu, chromu, molibdenu, boru, cyny. Sok z aloesu zawiera także sojusze glikozydowe – aloinę, aloinozydy A i B, aloemadynę, żywice, śluzy, biostymulatory (biostymina).
Wybitnie wartościowym komponentem aloesu są fermenty (np.. bradykinaza), mono, bi- oraz wielocukry względnie ich pochodne (np.. glukoproteiny), posiadające sztukę łączenia się z białkami membran komórkowych i osocza. Najważniejszymi aczkolwiek komponentami są drobiny cukrowe o długich łańcuchach – mukopolisacharydy, m.in.. acemannan (doskonały immunostymulator aktywizujący makrofagi).
Taki zestaw aloesu dogadza niepomiernie wszechstronnemu funkcjonowaniu na człowieczy twór, zwłaszcza, że twór to do czynienia z wynikiem synergetycznym (współdziałaniem całego szeregu fragmentów potęgujących skutek terapeutyczny).
Jakie są ważne obszary funkcjonowania aloesu?
Wznawia równowagę kwasowo-zasadową w tworze zakłóconą nieprawidłowym żywieniem się.
Zwiększa wysoce potęgę systemu immunologicznego. Składniki Aloe vera, zwłaszcza acemannan i glukomannan (pobudzają działalność makrofagów destruktywnych bakterie i wirusy makrofagi nie najgorzej starzenia się organizmu stają się mniej aktywne; aktywacja ich odbywa się m.in.. poprzez glukomannan, który przyłącza się do makrofagów w subsydiarnych miejscach na ich powierzchniach natężają ilość leukocytów we krwi, przeciwdziałają autoimmunologicznym ripostom organizmu, powodują wzrost wytwórczości mieszanek ożywiających reakcje immunologiczne – interferony i interleukiny, dogadzają wytwórczości dysmutazy nadtlenkowej i glutationu, rozbudzają limfocyty T (m.in.. przez tzw. aloektyny).
Dezynfekuje i odtruwa organizm z toksyn endo- i egzogennych,
Unieruchamia zaburzeniom przemiany koncepcji.
Rewitalizuje niezakłóconą roślinę bakteryjną w systemie pokarmowym i działa aseptycznie na „złe” bakterie.
Upublicznia toki defekacyjne (wypróżnianie się) poprzez nawodnienie mas kałowych.
Pobudza układ rozbiegany.
Odtruwa i budzi wątrobę i hamuje procesy degeneracyjne tego istotnego organu.
Przeciwdziała osadzaniu się kamieni nerkowych.
Przeciwdziała zapaleniom bez trudności przenikając do przepaścistych powłok cery i membran śluzowych.
Przyśpiesza gojenie się ran – żel aloesowy wznieca fibroblasty odpowiedzialne za gojenie się karnacje i membran śluzowych (fibroblasty są to posiłkowe komórki tkanki całościowej czyniące mazie, które budują „rusztowanie” tkanek); zaktywizowane fibroblasty rozmnażają się błyskawiczniej i delegują sygnały powodujące wzrost naczyń krwionośnych) moduły żelu – auksyna i gibeleryna – zarówno pobudzają przyśpieszenie zabliźniania się rany.
Uzupełnia krążenie krwi.
Rozwija przyswajalność witamin i innych mazi (w skonfrontowaniu z wodą) w kablu pokarmowym
Działa bakterio-, wiruso- i grzybobójczo.
Pobudza i energetyzuje organizm.
Wśród mnóstwa materiałów aloesowych osiągalnych na rynku zwyczajowo możesz spotkać:
towary do stosowania peryferyjnego w postaci maści, żeli, balsamów itp.,
materiały do stosowania wewnętrznego:
Przy wyborze materiałów z aloesem powinno się zwracać uwagę, czy jest on sygnowany prze Międzynarodową Wskazówkę Akademicką ds. Aloesu – Iasc, która stoi na ochron jakości i zawartości podzespołów zawartych w preparatach aloesowych. Jest to w głównej mierze ważne, gdyż na rynkach pełen świata istnieje mnóstwo towarów zawierających aloes. Ogólnoświatową wartość ich sprzedaży określa się na ok. 110 miliardów dolców (rocznie) z inklinacją rosnącą. Z tej sumy zaledwie 6 miliardów zielonych przysługuje na produkty zatwierdzone do obrotu poprzez Iasc.
Znana jest ocena jednego z agentów Iasc, który powiedział: „Gdyby wszelkie materiały nazwane poprzez wytwórców mianem aloesowych obejmowały rekomendowane minimum 15%, wychodziłoby, iż na kompletnym globie nie ma aż tyle aloesu”.
Wniosek jest prosty: większość dostępnych preparatów jest zanadto rozwodniona, zbytnio przetworzona i zbyt biedna w prawdziwy miąższ aloesowy, aby działać wydajnie.
Z tego powodu przy zakupie aneksów aloesowych pożądane byłoby, abyś brał w rachubę zachodzące wskazówki:
towar powinien posiadać pochwałę (znak jakości) Iasc,
nomenklatura użytkowana w opisach produktów
„100% aloe vera” fakultatywnie znaczy stan rzeczywisty, gdyż jeśli na liście składników na pierwszym miejscu wymienia się wodę, to produkt taki zawiera 50-80% wody (w dodatku jaką wodę?),
„liofilizacja”, „koncentrat” – znaczy, iż produkt zawiera 50-99% wody,
gust – dziewiczy żel i sok mają lekko brutalny smak stereotypowy dla aloe vera, co przyznaje rację słuszność i higienę produktu.
Pożądane byłoby wiedzieć dodatkowo, że woda dodawana do towarów jest przyziemną wodą wodociągową o defektowej strukturze, w przeciwieństwie do strukuryzowanej wody zawartej w naturalnym soku czy miąższu aloesowym.
Skupić szczególną uwagę trzeba na to, iż nie wszystkie załączniki zawierające aloes można rekomendować przy niektórych schorzeniach, nie zważając na niepomiernie wielokierunkowego lekarskiego funkcjonowania aloesu (chodzi między innymi. o to, czy niektóre roztwory aloesu z innymi składnikami można używać w bolączkach wątroby, woreczka żółciowego, zapaleniu pęcherza, przy nadziei i wylewach wewnętrznych).

Komentowanie zamknięte.